Ο Ήλιος μας, αν και διαθέτει περίπου πέντε δισεκατομμύρια χρόνια ζωής μπροστά του, εντούτοις βρίσκεται σε μία μεταβατική φάση. Μόλις εξαντληθεί το καύσιμο υδρογόνου στον πυρήνα του, το αστέρι μας θα αρχίσει να διογκώνεται, μεταμορφούμενο σε έναν κόκκινο γίγαντα. Η εξέλιξη αυτή θα έχει καταστροφικές συνέπειες για τους κοντινότερους πλανήτες, όπως η Γη, αλλά τι θα γίνει με τους υπόλοιπους πλανήτες του ηλιακού συστήματος;
Μια πρόσφατη μελέτη που διεξήχθη από αστρονόμους ρίχνει φως στο μέλλον των γιγάντων αερίου του ηλιακού μας συστήματος, αναφέροντας ευρήματα που δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό Φύση. Αυτά τα αποτελέσματα αποκαλύπτουν καθοριστικές πληροφορίες σχετικά με τη ζωή που μπορεί να διατηρηθεί ακόμη και μετά τον θάνατο ενός αστεριού.
«Τα ευρήματά μας δείχνουν ότι οι πλανήτες μπορεί να έχουν μια συνέχεια μετά την καταστροφή του αστέρα τους», αναφέρει ο αστρονόμος Ράιαν Μακ Ντόναλντ, που συμμετείχε στη μελέτη αυτή, από το Πανεπιστήμιο του St. Andrews. Ο ίδιος προσθέτει ότι «ορισμένοι πλανήτες είναι σε θέση να επιβιώσουν και να προσαρμοστούν σε νέα δεδομένα.»
Η κοσμική ζωή μετά τον θάνατο
Ο πλανήτης που μας έχει ενδιαφέρει περισσότερο είναι ο WD 1856 b, ο οποίος περιφέρεται γύρω από τον λευκό νάνο WD 1856+534. Ο Μακ Ντόναλντ περιγράφει αυτό το φαινόμενο ως κάτι «πολύ περίεργο», δεδομένου ότι ο πλανήτης είναι επτά φορές μεγαλύτερος από το αστέρι του.
Ανακαλύφθηκε αρχικά το 2020 με τη βοήθεια του διαστημικού τηλεσκοπίου Spitzer και του Transiting Exoplanet Survey Satellite (TESS) της NASA, ο WD 1856 b βρίσκεται σε μια απροσδόκητα κοντινή απόσταση από τη λευκό νάνο του, περίπου 50 φορές πιο κοντά από την τροχιά της Γης γύρω από τον Ήλιο. Αυτό το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό το καθιστά το πρώτο γνωστό παράδειγμα πλανήτη που επιβιώνει κοντά σε έναν λευκό νάνο.
Όμως, πώς κατέληξε ο WD 1856 b να βρίσκεται σε αυτή την κοντινή τροχιά; Σύμφωνα με τον Κρίστοφερ Ο’Κόνορ από το Πανεπιστήμιο του Northwestern, υπάρχουν δύο βασικές θεωρίες.
«Η μία είναι ότι ο πλανήτης καταβροχθίστηκε από τον λευκό νάνο κατά την διαδικασία του θανάτου του και επιβίωσε», λέει. «Η άλλη είναι ότι η τροχιά του πλανήτη επηρεάστηκε από την βαρύτητα άλλων πλανητών στο ίδιο σύστημα.»
Αυτοί οι «άλλοι πλανήτες» είναι δύο αστέρες που βρίσκονται στο σύστημα του WD 1856+534 και ίσως επηρέασαν την κίνηση του WD 1856 b.
Οι ερευνητές χρησιμοποίησαν το διαστημικό τηλεσκόπιο James Webb για να μελετήσουν τη θερμοκρασία του WD 1856 b, διαπιστώνοντας ότι φτάνει τους 400 K (260°F), κάτι που είναι πολύ περισσότερο από ό,τι θα περίμεναν αν η θερμότητα προερχόταν μόνο από τον λευκό νάνο.
Η θερμική έλξη
Η υψηλή θερμοκρασία του WD 1856 b υποδηλώνει ότι η ενέργεια αυτή προέρχεται από προηγούμενες εποχές, ενδεχομένως από επεισόδια θέρμανσης κατά τη διάρκεια της μετατροπής του αστέρα σε λευκό νάνο ή από την βαρυτική του προσέγγιση.
Αυτό επιβεβαιώνεται από τις μετρήσεις που έδειξαν ότι η θέρμανση του πλανήτη άρχισε 3-5,5 δισεκατομμύρια χρόνια μετά την μετατροπή του αστέρα του σε λευκό νάνο. Σημαίνει ότι αρχικά ο εξωπλανήτης καλύπτονταν από μια μεγαλύτερη απόσταση.
Οι ερευνητές εντόπισαν επίσης μόρια στην ατμόσφαιρα του πλανήτη, όπως μικροσκοπικά σωματίδια και υδρογονάνθρακες όπως το μεθάνιο, επιβεβαιώνοντας την επιβίωση του πλανήτη σε κοντινές θερμοκρασίες.
Ένα τηλεσκόπιο χρονομηχανής
To WD 1856 b συνεχίζει να είναι αντικείμενο έρευνας για τους αστρονόμους, που προσπαθούν να αποκρυπτογραφήσουν περισσότερα από τα ατμοσφαιρικά του δεδομένα. Ολόκληρη η διαδικασία μας επιτρέπει να ρίξουμε μια ματιά στο μακρινό μέλλον του ηλιακού μας συστήματος.
«Είναι σαν να χρησιμοποιούμε μια χρονομηχανή για να παρακολουθήσουμε την εξέλιξη του ηλιακού μας συστήματος», καταλήγει ο Μακ Ντόναλντ.
TechNoid.gr 2025: Οι Σημαντικότερες Καινοτομίες
