Μια συγκλονιστική μελέτη που δημοσιεύθηκε στο έγκριτο περιοδικό Radiology αποδεικνύει ότι η διαρκής έκθεση στην ατμοσφαιρική ρύπανση, ακόμη και σε μέτρια ή χαμηλά επίπεδα, έχει σοβαρές συνέπειες για την υγεία της καρδιάς. Η μελέτη αυτή εισάγει νέα δεδομένα σχετικά με τη στεφανιαία νόσο, επισημαίνοντας τη σύνδεση της ρύπανσης με προχωρημένα καρδιολογικά προβλήματα.
Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, η ατμοσφαιρική ρύπανση παραμένει ο κυριότερος περιβαλλοντικός κίνδυνος, οδηγώντας σε περίπου 2,5 εκατομμύρια θανάτους από καρδιοαγγειακές παθήσεις ετησίως. Αν και οι βραχυχρόνιες επιπτώσεις είναι πιο γνωστές—όπως τα εμφράγματα και τα εγκεφαλικά επεισόδια—η νέα αυτή μελέτη επικεντρώνεται στις πιο μακροχρόνιες συνέπειες για την υγεία.
Η ερευνητική ομάδα, με επικεφαλής τη Δρ. Kate Hanneman από το Πανεπιστήμιο του Τορόντο, ανάλυσε δεδομένα από 11.128 ενήλικες για την περίοδο 2012-2023, χρησιμοποιώντας καρδιακή αξονική τομογραφία (CT). Οι ερευνητές συνδύασαν τους ταχυδρομικούς κώδικες των ασθενών με τα επίπεδα ρύπανσης που παρουσίαζαν κατά τη διάρκεια της προηγούμενης δεκαετίας και αξιολόγησαν τρεις βασικούς δείκτες:
-
Βαθμολογία ασβεστίου στις αρτηρίες
-
Συνολικό φορτίο αθηρωματικής πλάκας
-
Αποφρακτική στένωση των αρτηριών
Η μελέτη εστίασε σε δύο κυριότερους ρύπους: τα αιωρούμενα σωματίδια, που διεισδύουν στα πνευμόνια και στο αίμα, και το διοξείδιο του αζώτου.
Τα αποτελέσματα της έρευνας ήταν ανησυχητικά. Κάθε αύξηση της συγκέντρωσης PM2.5 κατά 1 μικρογραμμάριο ανά κυβικό μέτρο κατέδειξε:
-
11% αύξηση στη συσσώρευση ασβεστίου στις αρτηρίες.
-
13% μεγαλύτερη πιθανότητα εμφάνισης περισσότερης πλάκας.
-
23% μεγαλύτερη πιθανότητα εμφάνισης αποφρακτικής νόσου.
Παρόμοια αρνητικά αποτελέσματα παρατηρήθηκαν και από την έκθεση στο διοξείδιο του αζώτου.
Μία από τις πιο ανησυχητικές διαπιστώσεις της έρευνας είναι ότι οι βλάβες ανιχνεύθηκαν σε επίπεδα ρύπανσης σημαντικά κατώτερα από τα επίσημα καναδικά όρια ασφαλείας. Αυτό υποδεικνύει ότι δεν υπάρχει «ασφαλές όριο» για την καρδιά και ότι πρέπει να επαναξιολογηθούν οι τρέχοντες κανονισμοί.
Οι ερευνητές υπογραμμίζουν ότι η ατμοσφαιρική ρύπανση πρέπει να αναγνωριστεί ως ένας σημαντικός και τροποποιήσιμος παράγοντας κινδύνου, όπως το κάπνισμα ή η υψηλή χοληστερόλη. Επιπλέον, προτείνουν στους κλινικούς ιατρούς να εξετάσουν το περιβαλλοντικό ιστορικό των ασθενών τους. Η μείωση των ρύπων μέσα από τον αστικό σχεδιασμό και τις περιβαλλοντικές πολιτικές δεν είναι μόνο οικολογική ανάγκη, αλλά και μια καίρια παρέμβαση για τη βελτίωση της καρδιοαγγειακής υγείας.
