Onslaught: Ο Wingard επιστρέφει στη βάρβαρη επιστημονική φαντασία με τη σκληρότητα του Carpenter

Ο σκηνοθέτης Adam Wingard αποχαιρετά προσωρινά τα γιγάντια τέρατα και επιστρέφει σε αυτό που πραγματικά ξέρει να κάνει καλύτερα: να δημιουργεί ταινίες που πνίγουν τον θεατή στην ένταση. Το νέο trailer του Onslaught δεν είναι απλώς ένα βίντεο προώθησης — είναι ένα δήλωμα πρόθεσης. Η ταινία έρχεται να σαρώσει τις σκηνές με μια βάρβαρη, αποπνικτική αίσθηση που δεν θα σου αφήσει περιθώριο ανάσας.

Από τα Monsterverse στις ρίζες του θρίλερ {id="apo-monsterverse-stis-rides"}

Δεν είναι τυχαίο ότι ο Wingard κάνει αυτό το βήμα στην καριέρα του. Ο σκηνοθέτης που κατάφερε να εξαγριώσει το κινηματογραφικό σύμπαν του Legendary με ταινίες όπως το Godzilla x Kong γνωρίζει ακριβώς πόσο εξαντλητικό είναι να δουλεύεις σε στούντιο blockbusters με εκατοντάδες εκατομμύρια προϋπολογισμό. Το Onslaught είναι αμέσως διαφορετικό: είναι μια παραγωγή της A24, δηλαδή χώρος όπου η δημιουργική ελευθερία έχει προτεραιότητα απέναντι στις εξαντλητικές δοκιμές που απαιτούν τα franchise με δεκάδες σκηνές εκρήξεων.

Στο Comic-Con, ο Wingard ήταν απόλυτα ειλικρινής: δεν θέλει απλώς να κάνει μια ταινία δράσης, αλλά θέλει να φτιάξει κάτι που θα αναγνωρίζεται ως αγάπη προς τον John Carpenter. Αυτό δεν σημαίνει αντιγραφή — σημαίνει ότι θέλει να συλλάβει τα συστατικά που καθιστούσαν τις ταινίες του Carpenter αθάνατες, ακόμη και σήμερα που οι περισσότερες ταινίες δράσης είναι ακόμα περισσότερο δοσμένες.

Carpenter υπόμνησε Carpenter — το εμπνευσμένο όχι το αντιγραμμένο {id="carpenter-ypomnei-carpenter"}

Ο Wingard έκανε κάτι εξαιρετικά σαφές: η κύρια επιρροή δεν είναι το σύνολο του έργου του Carpenter, αλλά το Assault on Precinct 13 συγκεκριμένα. Αν δεν το έχεις δει ποτέ, το σενάριο είναι απλό: ένας αστυνομικός σταθμός περικυκλώνεται από βία, δεν υπάρχει διέξοδος, χρονοβόρα να περιμένεις τη διάσωση. Η ταινία είναι αποπνικτική για ακριβώς αυτό το λόγο.

Ακούγεται ότι το Onslaught δανείζεται κάτι παρόμοιο, μόνο που αντί για έναν σταθμό, έχεις μια μητέρα, μια κόρη και πολλά τροποποιημένα ανθρώπινα τέρατα που κυνηγούν. Δεν υπάρχει φυγή. Δεν υπάρχει ενισχύσιμη πολιορκία του τύπου "θα φτάσει το ελικόπτερο σε δύο λεπτά". Μόνο επιβίωση σε περιορισμένο χώρο και η συνειδητοποίηση ότι ο κίνδυνος είναι πολύ πραγματικός και πολύ κοντά.

Αυτή την αίσθηση πραγματεύονται εξ ολοκλήρου τα πρακτικά εφέ και η μουσική επένδυση της ταινίας. Ο Wingard αρνείται να κρύψει τη βία πίσω από ψηφιακά κόλπα. Δες το trailer και θα δεις ότι τα πλήγματα, τα σημάδια της καταστροφής και τα απολύσια χτυπήματα έχουν σωματική παρουσία — δεν είναι κινούμενα εμπρός και πίσω σε κάποιον ηλεκτρονικό κόσμο, αλλά σχεδόν αγγίξιμο.

Το καστ που φέρει την ταινία στους ώμους του {id="to-kaset-pou-ferei-tin-tainia"}

Δύο πράγματα κάνουν ή σπάνε μια ταινία αυτού του σκοπού: η χημεία του καστ και η πεποίθηση των ηθοποιών.

Adria Arjona ως κεντρική ηρωίδα φέρει κάτι σχετικά σπάνιο: μπορεί να παίξει μητρική αγάπη χωρίς τη βιαιότητα της μελοδράματος. Το είδες στο Hit Man του Richard Linklater και πάλι στο Andor — ξέρει να παίξει τη δυσκολία αριστερά και δεξιά χωρίς θριαμβολογίες. Εδώ, θα πρέπει να είναι ταυτόχρονα αρκετά σκληρή για να θανατώνει όπλα χωρίς διστακτικότητα και αρκετά ευαίσθητη για να φοβάται για την κόρη της. Δεν είναι εύκολο. Αλλά δυσκολίες της Arjona δεν τη σταματούν.

Dan Stevens ως ο παράφρων επιστήμονας που "δημιούργησε" τα τέρατα είναι μια ευρεία επιλογή — αλλά στο σωστό καστ. Ο Stevens έχει προαγωνία για την τεατρικότητα χωρίς κόμπο. Δες τον στο The Guest του Wingard (συνεργάστηκαν ήδη, που σημαίνει χημεία), όπου θα έπαιζε έναν χαρακτήρα που μπορεί να σκοτώσει κάποιον με το χαμόγελο στα χείλη του, ενώ συνάμα σας κάνει να τον ρωτάτε αν πραγματικά αναφέρεται σε ποδόσφαιρο. Εδώ, θα πρέπει να κάνει περισσότερο από αυτό: θα πρέπει να δώσει στη σαδιστική χαρά του του μια λογική που δεν είναι απολύτως τρελή, αλλά φρικτά ορθολογική.

Και μετά έχεις τον Alex Pereira, τον UFC πρωταθλητή που παίζει τον Butcher. Στο πρώτο βλέμμα αυτό φαίνεται ως casting stunt — πάρε έναν πραγματικό μαχητή, βάλε τον να κρατά έναν τεράστιο μπαλτά και άσε τα υπόλοιπα για τα εφέ. Αλλά το real talk; Οι καλοί σκηνοθέτες μας (Cronenberg, Refn) γνωρίζουν ότι η πραγματική βία έχει κινησιολογία που δεν μπορείς να διδάξεις σε έναν ηθοποιό. Ένας πρωταθλητής UFC που κινείται όπως κινείται στο χαλί θα έχει επάγγελμα δυσάρεστης ρεαλιστικής. Και ο Pereira, με εκείνο το ψυχρό, επιμέρους βλέμμα του, δεν χρειάζεται καμιά αποδεικτική ταχύτητα ή τεχνικά tricks για να φαίνεται θανάσιμος — απλώς υπάρχει.

Ο Michael Biehn ως supporting παίκτης είναι το cherry on top για τους θαυμαστές της δεκαετίας του 1980. Ο άνθρωπος που επέζησε στο Terminator και τα Aliens είναι ιδανικός για να προσφέρει σταθερότητα και αξιοπιστία σε έναν κόσμο που απειλείται να καταρρεύσει.

Υπό πολιορκία — η σκληρότερη πλευρά της επιστημονικής φαντασίας {id="ypo-poliorki-tin-skliroterh-plevi"}

Ας μιλήσουμε για αυτό που κάνει το Assault on Precinct 13 τόσο αιώνιο: η αίσθηση ότι δεν υπάρχει διέξοδος είναι αληθής. Δεν είναι δραματικό τέχνασμα — είναι το κύρος σχέδιο της ταινίας. Όταν βλέπεις το δεύτερο trailer του Onslaught, αντιλαμβάνεσαι ότι ο Wingard έχει υιοθετήσει αυτό το σχέδιο και το έχει τοποθετήσει σε ένα πολύ διαφορετικό σκηνικό.

Στη θέση ενός σταθμού αστυνομίας, έχεις έναν κόσμο όπου τα τροποποιημένα ανθρώπινα όντα δεν είναι απόλυτα αδιαφορά της φύσης, αλλά σχεδιασμένα να σκοτώνουν. Αυτό σημαίνει ότι η απειλή δεν είναι αφηρημένη — είναι ως πολιτική, ως σκοπιμότητα, ως κρυμμένη απόφαση ενός κακοποιού που παίζει τον θεό.

Η ρετρό αίσθηση που αναζητά το audience της sci-fi (ή τουλάχιστον ένα μέρος του) δεν είναι απλώς οπτική — είναι η διαφορά ανάμεσα στο τι είναι πραγματικό και τι είναι σχεδιασμένο να φαίνεται αληθινό. Οι ταινίες του 1980 δεν είχαν την πολυτέλεια του CGI. Αναγκαστικά, έπρεπε να δουλέψουν με το σώμα, με τη σωματική παρουσία, με τα πρακτικά εφέ. Και αυτή η περιορισμένη παλέτα έφερε αποτέλεσμα που ήταν πολύ περισσότερο προσθετικό και πραγματικό απ’ ό,τι μπορεί να κάνει η ψηφιακή τέχνη.

Ο Wingard φαίνεται να κατανοεί αυτό και φαίνεται ότι είναι έτοιμος να το κάνει σκληρό, χονδροειδές και χωρίς συγχώρησης. Τα χτυπήματα θα ακουστούν. Τα αιματοχυσίες θα φαίνονται αποστροφή. Και ο θεατής θα περάσει δύο ώρες σχεδόν ασάφεια, ακούγοντας τον εαυτό του να κρατάει την αναπνοή του.

Η άποψή μας στο TechNoid {id="ti-apopsi-mas-stin-technoid"}

Εμείς στο TechNoid συνήθως μιλάμε για δίκτυα και gadgets. Αλλά σε αυτή την περίπτωση, η ταινία μας ενδιαφέρει γιατί αντιπροσωπεύει μια επιλογή που έχει γίνει σπάνια στον σύγχρονο κινηματογράφο: να πεις "όχι" στο easy road της CGI και "ναι" στη σκληρότητα του πρακτικού.

Το Onslaught θα είναι ταινία της 4ης Σεπτεμβρίου 2026, και για τις δύο ώρες της διάρκειάς του, θα αποχωρήσει από την υπερδιανομή ψηφιακών εφέ που έχει καταστεί κανονικό πατρόν. Αυτό δεν σημαίνει ότι η ταινία θα είναι καλή — δεν μπορούμε να το ξέρουμε ακόμα. Αλλά σημαίνει ότι ο Wingard είναι έτοιμος να ρισκάρει σε κάτι που έχει λίγες πιθανότητες να γίνει hit. Και αυτό, ακόμα και αν αποτύχει, άξιζε τον κόπο.