Σύνοψη Άρθρου
- Το Netflix, αρχικά, χρησιμοποιούσε τον «κανόνα των 2 λεπτών», όπου η παρακολούθηση μόλις 2 λεπτών ενός τίτλου μετρούσε ως πλήρης θέαση. Αυτή η πρακτική εμφανίστηκε το 2020, αντικαθιστώντας την προηγούμενη πολιτική για 70% θέασης.
- Αρχικά θεωρήθηκε ότι ο κανόνας των 2 λεπτών αντιπροσώπευε καλύτερα την πραγματική παρακολούθηση, προσφέροντας 35% βελτίωση στα νούμερα, ωστόσο επεδείχθη ότι δεν ανταγωνιζόταν με τη γνήσια εμπλοκή των χρηστών.
- Η εταιρεία αποφάσισε να αφαιρέσει τον συγκεκριμένο κανόνα και πλέον χρησιμοποιεί μια μέθοδο που υπολογίζει την απόδοση βάσιμο σε ώρες προβολής δια του συνολικού μήκους, προσφέροντας πιο ακριβή στοιχεία.
Η Netflix είχε ενστερνιστεί μία έξυπνη αλλά και… άτυπη μέθοδο, την οποία τώρα αποφάσισε να επαναδιευθύνει.
Ο κανόνας των 2 λεπτών: Μία αναδρομή
Ο κανόνας των 2 λεπτών υιοθετήθηκε από το Netflix ως μέσο εκτίμησης της επιτυχίας ενός τίτλου. Σύμφωνα με αυτόν, αρκούσε οι θεατές να παρακολουθήσουν μόλις 2 λεπτά από μια σειρά ή ταινία, προκειμένου να το καταγράψει ως θέαση.
Είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι δεν είχε σημασία αν αυτό συνέβαινε στην αρχή ή στο τέλος ενός επεισοδίου. Αρκούσε η συμπλήρωση αυτών των δύο λεπτών για να θεωρηθεί η θέαση έγκυρη.
Η πολιτική αυτή έκανε την εμφάνισή της το 2020, αντικαθιστώντας μια πιο αυστηρή προσέγγιση, όπου απαιτούνταν να έχει παρακολουθηθεί το 70% ενός τίτλου.
Για παράδειγμα, σε θέση όπου χρειάζεσαι να δεις τουλάχιστον 63 λεπτά από μια ταινία διάρκειας 90 λεπτών για να μετρήσει, ο κανόνας των 2 λεπτών φαινόταν αρχικά ως πιο λογική εναλλακτική.
Ωστόσο, το Netflix δήλωσε ότι αυτό το όριο πρότεινε μια πιο ακριβή εικόνα του περιεχομένου και της ενασχόλησης του κοινού.
Η νέα στρατηγική του Netflix
Το Netflix, όμως, αποφάσισε να αποσυρθεί από αυτή τη μέθοδο.
Είναι προφανές ότι η παρακολούθηση 2 λεπτών δεν μπορούσε να αποτυπώσει σε καμία περίπτωση την αληθινή εμπλοκή του χρήστη. Η ανάγκη για πραγματικά δεδομένα που να αντιπροσωπεύουν τη συμπεριφορά του κοινού έγινε επιτακτική, και έτσι αποφάσισαν να εξελίξουν τη διαδικασία μέτρησης.
Η νέα προσέγγιση προϋποθέτει τον υπολογισμό του συνολικού αριθμού ωρών παρακολούθησης διαιρούμενου με τη διάρκεια ενός τίτλου. Αυτό παρέχει μια πολύ πιο σαφή εικόνα του αριθμού των πραγματικών προβολών.
Αν εξετάσουμε ως παράδειγμα μια ταινία διάρκειας 90 λεπτών, τώρα υπολογίζεται ότι δύο άτομα που παρακολουθούν το μισό της ταινίας ή 45 άτομα που βλέπουν τα πρώτα 2 λεπτά, μετρούν ως μία μόνη προβολή.
Αν και ο νέος αυτός τρόπος δεν είναι τέλειος, προσφέρει μια αρκετά πιο ακριβή представление σε σχέση με τον προηγούμενο κανόνα των 2 λεπτών.
