Σημαντική πρόοδος στη μελέτη του διαβήτη τύπου 2: Νέα έρευνα από το Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας υποδεικνύει τη σύνδεση μεταξύ της άσκησης και του εντερικού μικροβιώματος.
Η συνεισφορά της σωματικής δραστηριότητας στην υγεία αποκτά νέα διάσταση, καθώς τελευταία επιστημονικά ευρήματα δείχνουν ότι η συστηματική άσκηση μπορεί να επηρεάσει το εντερικό μικροβίωμα, βοηθώντας έτσι στην πρόληψη και διαχείριση του διαβήτη τύπου 2.
Η έρευνα είναι μέρος μιας ευρύτερης προσπάθειας από την Χαρά Δελή, αναπληρώτρια καθηγήτρια στο Τμήμα Επιστήμης Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, για να κατανοηθεί η σχέση αυτή και οι συνέπειές της στην υγεία των Ελλήνων.
Ο διαβήτης τύπου 2 αποτελεί μείζονα δημόσιο πρόβλημα, με τη Διεθνή Ομοσπονδία Διαβήτη να αναφέρει ότι το 2021 περίπου 537 εκατομμύρια ενήλικες παγκοσμίως έπασχαν από τη νόσο, με πολλούς εξ αυτών να παραμένουν αδιάγνωστοι.
Η νόσος είτε προκύπτει από γενετική προδιάθεση, παχυσαρκία είτε έλλειψη σωματικής δραστηριότητας, καθώς τα επίπεδα γλυκόζης στο αίμα αυξάνονται, λόγω μειωμένης ανταπόκρισης στην ινσουλίνη.
Όπως αναφέρει η κ. Δελή, οι σκελετικοί μύες παίζουν καίριο ρόλο στη ρύθμιση του σακχάρου, με το 80-90% της γλυκόζης να προέρχεται από τη δράση τους. Έτσι, η μυϊκή αντίσταση στην ινσουλίνη είναι ένας από τους βασικούς παράγοντες που οδηγούν στην εκδήλωση του διαβήτη.
Ωστόσο, πρόσφατες έρευνες στρέφουν την προσοχή και στο εντερικό μικροβίωμα—μια πολύπλοκη κοινότητα εκατοντάδων τρισεκατομμυρίων μικροοργανισμών που επηρεάζουν σημαντικά πολλές σωματικές λειτουργίες, όπως ο μεταβολισμός και το ανοσοποιητικό σύστημα.
Όταν υπάρχει ισορροπία στη σύνθεση αυτού του μικροβιώματος, η σχέση του με τον οργανισμό είναι ωφέλιμη. Αντίθετα, η ανισορροπία, ή δυσβίωση, συνδέεται με χρόνια νοσήματα όπως ο διαβήτης τύπου 2.
Αξιοσημείωτο είναι ότι η σύνθεση του εντερικού μικροβιώματος των ατόμων με διαβήτη τύπου 2 διαφέρει δραματικά από αυτήν των υγιών ατόμων, με αποδυναμωμένα αντιφλεγμονώδη βακτήρια και αύξηση ταυτοχρόνως παθογόνων οργανισμών.
Περισσότεροι είναι οι δείκτες που δείχνουν ότι η δυσβίωση μπορεί να ξεκινά και στον προδιαβήτη. Σύμφωνα με την κ. Δελή, η συστηματική άσκηση μπορεί να βελτιώσει τη σύσταση του εντερικού μικροβιώματος και να καθυστερήσει ή να αποτρέψει την εκδήλωση της νόσου.
Η εφαρμογή ποικιλίας τύπων άσκησης, όπως η αερόβια, η άσκηση με αντιστάσεις και ακόμα η διαλειμματική άσκηση υψηλής έντασης, έχει δείξει να συμβάλλει σημαντικά στη διαχείριση της νόσου.
Επιπλέον, η φυσική δραστηριότητα προάγει την ποικιλομορφία του εντερικού μικροβιώματος, περιορίζει τα παθογόνα και προάγει τα ευεργετικά μικρόβια. Στην πράξη, η έρευνες σε αθλητές επιβεβαιώνουν την αυξημένη αφθονία ευεργετικών βακτηρίων.
Παρόλα αυτά, οι μηχανισμοί της άσκησης επί του εντερικού μικροβιώματος σε άτομα με προδιαβήτη ή διαβήτη τύπου 2 απαιτούν περισσότερη έρευνα. Η κ. Δελή τονίζει ότι στο Εργαστήριο Βιοχημείας, Φυσιολογίας και Διατροφής της Άσκησης του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, διεξάγεται ήδη σχετική μελέτη.
Η ερευνητική αυτή έρευνα επικεντρώνεται στη διαμόρφωση του μικροβιώματος καθώς και στην αξιολόγηση του γλυκαιμικού ελέγχου. Το επιδιωκόμενο είναι η καλύτερη κατανόηση του ρόλου που μπορεί να διαδραματίσει η φυσική δραστηριότητα στη ρύθμιση της υγείας.
Με πληροφορίες μέσω ΑΠΕ-ΜΠΕ,
Τρίκαλα, Ελλάδα
