Είναι πιθανό να μην γνωρίζετε το όνομα του Jesper Kyd, ωστόσο η μουσική του έχει αγγίξει πολλές από τις αγαπημένες σας εμπειρίες παιχνιδιού. Ο Δανός συνθέτης και σχεδιαστής ήχου έχει συμβάλει στην παραγωγή ηχητικών κομματιών για δεκάδες παιχνίδια κατά τη διάρκεια της καριέρας του, που διαρκεί πλέον τρεις δεκαετίες. Μέσα σε αυτά περιλαμβάνονται γνωστά franchise όπως το Borderlands, το State of Decay και, φυσικά, το Assassin’s Creed, του οποίου το εμβληματικό κομμάτι «Ezio’s Family» φέρει τη σφραγίδα του.
Η συνεργασία του με την IO Interactive είναι ίσως η πιο αξέχαστη, καθώς έχει συνθέσει τη μουσική για το πρώτο Hitman το 2000, και έχει συμμετάσχει σε αρκετούς άλλους τίτλους της εταιρείας, όπως οι Kane & Lynch και Freedom Fighters. Αναφορικά με το 007 First Light, μοιράζεται κάποιες επιφυλάξεις: «Δεν είμαι σίγουρος αν η ιδέα είναι ελκυστική».
«Η ευκαιρία να επινοήσω κάτι πρωτότυπο με ενθουσιάζει», παραδέχεται. «Ασφαλώς δεν λέω ότι δεν θα έγραφα ποτέ μουσική για ταινία του Bond, όμως αυτό που κυρίως απολαμβάνω είναι η δημιουργία νέων θεμάτων, κάτι που έχει ορίσει την καριέρα μου», προσθέτει.
Η καινοτομία αποτελεί τον πυρήνα της δημιουργικής του διαδικασίας. Ως έφηβος, συμμετείχε ενεργά στη σκηνή επίδειξης, με στόχο να ωθήσει τα όρια των υπολογιστών Commodore 64 και Amiga. «Ήταν ένας ανταγωνιστικός κόσμος, αλλά με τον καλύτερο τρόπο», αναφέρει. «Προσπαθούσαμε να δείξουμε τα ταλέντα μας, ποιος μπορούσε να δημιουργήσει τα καλύτερα γραφικά ή μουσική». Αυτή η προσέγγιση τον έχει επηρεάσει βαθιά: «Πάντα πίστευα ότι η καινοτομία είναι ο ακρογωνιαίος λίθος», υπογραμμίζει.
Ωστόσο, αναγνωρίζει ότι η αγορά απαιτεί επίσης σταθερότητα: «Πολλές φορές, οι παίκτες περιμένουν σίκουελ που να διατηρούν την περσινή φόρμα – αυτό είναι φυσικό», εξηγεί. Φανταστείτε την αντίδραση των φανατικών αν ένα νέο παιχνίδι Τζέιμς Μποντ κυκλοφορούσε δίχως την εμβληματική θεματική μελωδία του Monty Norman.
Σε μια εποχή που η βιομηχανία παιχνιδιών ψάχνει να μειώσει τους προϋπολογισμούς στους AAA τίτλους, ρωτήσαμε τον Kyd αν αισθάνεται κάποιον αντίκτυπο. «Δεν με έχει επηρεάσει», δηλώνει. «Αντιθέτως, νοιώθω ότι η παραγωγή μουσικής αυξάνεται. Τώρα, μια παρτιτούρα έχει συνήθως τουλάχιστον τρεις ώρες μουσικής», αναφέρει.
Η Σταθερή Εξέλιξη του Κyd
Ο Kyd αναγνωρίζει ότι η πρόοδος είναι κομβικής σημασίας για τη δουλειά του. «Δεν σταματώ ποτέ – κάθε μέρα ασχολούμαι με τη μουσική», αποκαλύπτει. Η περιέργεια του για το νέο είναι αδιάλειπτη. «Η μάθηση είναι το παν για μένα. Πρέπει συνεχώς να πιέζουμε τα όρια των ικανοτήτων μας», λέει.
Πολύ πρόσφατα, για παράδειγμα, ανέλαβε το soundtrack για Samson, μια εμπειρία που τον ώθησε σε αχαρτογράφητα μουσικά νερά, καθώς έπρεπε να δημιουργήσει κομμάτια εμπνευσμένα από το trip hop. «Ήταν μια νέα πρόκληση και το παιχνίδι διαδραματίζεται στη δεκαετία του ’90, οπότε τα trip-hop στοιχεία έμοιαζαν φυσικά», εξηγεί.
Γνωρίζει, ωστόσο, ότι δεν έχει πάντα την ευχέρεια να πειραματίζεται. «Μερικές φορές οι προθεσμίες είναι αυστηρές, περιορίζοντας τον χρόνο πειραματισμού», λέει. Ωστόσο, η επιτυχία και η αποτυχία είναι και οι δύο απαραίτητες για την καλλιτεχνική διαδικασία: «Πρέπει να αποτύχεις για να κατανοήσεις ποιος είναι ο σωστός δρόμος», τονίζει.
Ευτυχώς, πολλές φορές συμμετέχει από νωρίς στις διαδικασίες ανάπτυξης, κάτι που του επιτρέπει να ενσωματώνει τη μουσική του από τα πρώτα στάδια. Όμως, αυτό δημιουργεί τις δικές του προκλήσεις, όπως αναφέρει: «Αν δεν υπάρχει οπτική αναφορά για το παιχνίδι, πρέπει να στηριχθείς σε concept art, το οποίο ωστόσο μπορεί να είναι πολύ εμπνευσμένο».
«Ένα από τα δύσκολα σημεία στη δουλειά είναι να συνεργάζομαι με τον δημιουργικό διευθυντή, που συχνά είναι πολύ απασχολημένος»
Ο Kyd δεν διστάζει να εκφράσει τις απόψεις του για τη μουσική ενός παιχνιδιού. «Αν μου προτείνετε μια ιδέα και θεωρώ πως έχω μια καλύτερη, θα το πω», δηλώνει φανερά. «Είμαι πάντα ανοιχτός, αλλά θέλω και να υπάρξει συνεργασία». Η στενή συνεργασία με τον δημιουργικό διευθυντή είναι κάτι που ζητά στις παραγωγές – αν και συχνά δεν είναι εφικτό. «Στα παιχνίδια, η επικοινωνία μπορεί να είναι πιο περίπλοκη από ότι στις ταινίες», προσθέτει.
Η Σύγκριση Με Τις Ταινίες
Η διαδικασία δημιουργίας μουσικής για ταινίες διαφοροποιείται από αυτήν των παιχνιδιών, όπως καταδεικνύει ο Kyd. «Στις ταινίες, η συνεργασία με τον σκηνοθέτη είναι σχεδόν μόνιμη, γεγονός που βελτιώνει τη διαδικασία επικοινωνίας», λέει. Ο Kyd πιστεύει ότι κάθε ένα από τα όσα έχει μάθει στη βιομηχανία παιχνιδιών ενσωματώνεται όταν εργάζεται για ταινίες, αλλά οι δυο τους παραμένουν διαφορετικοί κόσμοι.
Στις ταινίες, η μουσική πρέπει να προσαρμόζεται γρήγορα σε εναλλασσόμενους ρυθμούς και διαθέσεις, κάτι που δεν συμβαίνει πάντοτε στα παιχνίδια. «Μπορείς να μεταπηδάς από τρεις σε τέσσερις διαθέσεις γρήγορα σε μια ταινία», αναφέρει. Αντίθετα, στα παιχνίδια, η μουσική συχνά αποκτά μια πιο διαρκή διάθεση. “Εάν εγώ επιλέγω ένα θετικό παραπάνω, ίσως έρχεται ένα νέο συνοδευτικό κομμάτι για μια σκηνή μάχης, κάτι που είναι λιγότερο συνηθισμένο στις ταινίες», συμπληρώνει.
«Θέλαμε να εξαλείψουμε την επανάληψη ενός κεντρικού θέματος σε όλο το παιχνίδι»
Ο Jesper Kyd ξανασκοπεύει τις μουσικές μορφές με κυριότερη σημασία την αφήγηση των παιχνιδιών, αντί να επαναλαμβάνει ένα κύριο θέμα που μπορεί να καταστεί ενοχλητικό.
Ανασκοπήσεις και Προβλέψεις
Καθώς αναλογίζεται την πλούσια καριέρα του, ο Kyd σημειώνει ότι οι αρχικές του συνεργασίες με την IO Interactive είναι από τις σημαντικότερες του. «Η εμπειρία μου στο Hitman εκείνα τα χρόνια ήταν απίθανη. Η δημιουργία του Hitman Contracts, μια εντελώς ηλεκτρονική παρτιτούρα, ήταν το ίδιο διασκεδαστική όσο και η συγγραφή μιας συμφωνικής παρτιτούρας», λέει.
Η συμμετοχή του στο Assassin’s Creed είναι μια άλλη σημαντική στιγμή στην καριέρα του. «Η ευχαρίστηση που μου δίνει η αναγνώριση του έργου μου μέσα από τις διαφορετικές εκδόσεις του Ezio’s Family είναι μοναδική», προσθέτει.
Αναφορικά με το μέλλον, διαπιστώνει ότι η διαδραστικότητα της μουσικής στα βιντεοπαιχνίδια θα συνεχίσει να αναπτύσσεται, όμως προειδοποιεί: «Είναι σημαντικό να διατηρείται η μουσική ζωντανή και καλλιτεχνική». Αντιμετωπίζει με προσοχή και τις δυνατότητες δυναμικής μουσικής, αναγνωρίζοντας ότι μπορεί να αποτελέσει πρόβλημα εάν δεν εκτελείται σωστά. «Η μουσική πρέπει να ενισχύει την εμπειρία του παιχνιδιού και όχι να γίνεται αόρατη», καταλήγει.
